Προδημοσιεύτηκε από το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας το πολυαναμενόμενο πρόγραμμα για την ενίσχυση Επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στους τομείς Μεταποίησης-Τουρισμού – Εμπορίου – Υπηρεσιών στο πλαίσιο των Περιφερειακών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων του ΕΣΠΑ 2007-2013 για την υλοποίηση στοχευμένων δράσεων με σκοπό την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

Στόχος της δράσης είναι η ενίσχυση επιχειρήσεων για την υλοποίηση επενδύσεων προσανατολισμένων στην καινοτομία, το περιβάλλον και τις τεχνολογίες πληροφορικής και η απευθείας τόνωση του επιχειρείν σε συνθήκες κρίσης. Επιπλέον με τη συγκεκριμένη χρηματοδότηση διασφαλίζεται η διατήρηση αλλά και η δημιουργία θέσεων απασχόλησης, καθώς η ενίσχυση κατευθύνεται και σε υπό σύσταση επιχειρήσεις.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε τώρα με την ομάδα της mSolutions στο τηλέφωνο 2310.265544 ή μέσω της φόρμας εκδήλωσης ενδιαφέροντος:

]]> http://espa.com.gr/neo-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1-%ce%b5%ce%bd%ce%af%cf%83%cf%87%cf%85%cf%83%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%ae%cf%83%ce%b5%cf%89%ce%bd-%ce%bc/feed/ 0 http://espa.com.gr/%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b5%cf%86%ce%b5%ce%b9%ce%b1/ http://espa.com.gr/%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b5%cf%86%ce%b5%ce%b9%ce%b1/#comments Fri, 27 Apr 2012 10:32:06 +0000 eri http://espa.com.gr/?p=4054 Η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας του Υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας πρόκειται να προχωρήσει άμεσα στη δημοσίευση Πρόσκλησης Εκδήλωσης Ενδιαφέροντος για το Πρόγραμμα «Εξωστρέφεια – Ανταγωνιστικότητα ΙΙ» συνολικού προϋπολογισμού Δημόσιας Δαπάνης 50 εκατ. Ευρώ, το οποίο συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) και το Ελληνικό Δημόσιο και εντάσσεται στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα και Επιχειρηματικότητα» του ΕΣΠΑ 2007-2013.

Το πρόγραμμα αυτό υλοποιείται έπειτα από την επιτυχή προκήρυξη και υλοποίηση της δράσης «Εξωστρέφεια – Ανταγωνιστικότητα των Επιχειρήσεων», συνολικής δαπάνης ένταξης 44,8 εκατ. Ευρώ για 746 επιχειρήσεις.

*

Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα εδώ.

*

Στόχος του Προγράμματος είναι η δημιουργία προϋποθέσεων για την ενίσχυση της εξωστρεφούς επιχειρηματικότητας υφιστάμενων μεταποιητικών, κυρίως Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων και υπό προϋποθέσεις και των μεγάλων επιχειρήσεων, ως κεντρικής επιλογής για την παραγωγική αναβάθμιση της οικονομίας προς αγαθά και υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας, με ποιότητα, περιβαλλοντική ευαισθησία, ενσωμάτωση γνώσης και καινοτομίας.

Επιπλέον, επικεντρώνεται στην ενίσχυση ολοκληρωμένων επενδυτικών σχεδίων με έμφαση στη σύζευξη μεταποιητικών δραστηριοτήτων με δραστηριότητες εξωστρέφειας και προβολής σε διεθνείς αγορές, ώστε να διασφαλίζεται η επίτευξη πολλαπλασιαστικών οφελών και οικονομιών κλίμακας.

*

Για περισσότερες πληροφορίες και συμβουλευτική υποστήριξη επικοινωνήστε με την ομάδα της mSolutions στο τηλέφωνο 2310.265544 ή μέσω της φόρμας εκδήλωσης ενδιαφέροντος

Σύμφωνα με την απόφαση αυτή η προθεσμία υποβολής των επενδυτικών σχεδίων παρατείνεται από 30/4/2012 σε Παρασκευή 1/6/2012.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Νέο Επενδυτικό Νόμο πατήστε εδώ

*

Ως προς το νέο επενδυτικό νόμο 3908/2011 οι σημαντικότερες αλλαγές είναι:

1. Αυξάνεται το ποσοστό των ενισχυόμενων δαπανών σε κτιριακές υποδομές, βοηθητικές εγκαταστάσεις και διαμόρφωση περιβάλλοντος χώρου από το 40% στο 60%. Ειδικά για τις νέες μικρομεσαίες επιχειρήσεις αυξάνεται το ποσοστό στο 70%.

2. Αναστέλλεται η απαίτηση για προσκόμιση έγκρισης δανείου από Τράπεζα με την υποβολή του επενδυτικού σχεδίου.

3. Δίνεται δυνατότητα στον επενδυτή να μπορεί να προβαίνει σε τροποποιήσεις του φυσικού και οικονομικού αντικειμένου, σε ποσοστό έως 10% του συνολικού προϋπολογισμού, χωρίς πρότερη έγκριση του ΥΠΑΑΝ.

4. Ενισχύεται η διαφάνεια και δημοσιεύονται όλες οι πληροφορίες κάθε επένδυσης στην ιστοσελίδα του Υπουργείου.

5. Θεσπίζονται αποκλειστικές προθεσμίες για τις Υπηρεσίες του Υπουργείου.

6. Αυξάνεται το όριο σώρευσης ενισχύσεων από 15 εκατ. € σε 20 εκατ. € στην 4-ετία, εναρμονίζοντας έτσι με το Ευρωπαϊκό καθεστώς.

*

Ως προς τον παλαιό αναπτυξιακό νόμο 3299/2004 οι σημαντικότερες αλλαγές είναι:

1. Καταργείται το ελάχιστο όριο επένδυσης των 100.000 €.

2. Καθορίζεται κλιμακούμενο κόστος επιδότησης για τις επενδύσεις φωτοβολταϊκών ανεξαρτήτου μεγέθους, ώστε κάθε επενδυτής να λαμβάνει επιδότηση αντίστοιχη με το κόστος της επένδυσης που έχει υλοποιήσει.

3. Επανεξετάζονται οι εκατοντάδες επενδύσεις που απορρίφθηκαν, επειδή δεν προσκόμισαν κάποιο δικαιολογητικό εντός των προθεσμιών, λόγω καθυστέρησης δημόσιας υπηρεσίας.

4. Ανασυγκροτείται η Γνωμοδοτική Επιτροπή του ΥΠΑΑΝ, για υποθέσεις ανακλήσεων και δικαστικών αποφάσεων.

5. Παρέχεται παράταση 1 έτους στην ολοκλήρωση όλων των επενδυτικών σχεδίων.

6. Προωθείται το καθεστώς του συμψηφισμού.

*

Για περισσότερες πληροφορίες και συμβουλευτική υποστήριξη επικοινωνήστε με την ομάδα της mSolutions στο τηλέφωνο 2310.265544 ή μέσω της φόρμας εκδήλωσης ενδιαφέροντος

Ειδικότερα, σύμφωνα με την τροπολογία, οι προκαταβολές και ενδιάμεσες πληρωμές των δικαιούχων για την υλοποίηση των πράξεων που συγχρηματοδοτούνται από τα επιχειρησιακά προγράμματα του ΕΣΠΑ, το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Αλιείας και το Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης, δεν κατάσχονται, δεν υπόκεινται σε κανενός είδους παρακράτηση και δεν συμψηφίζονται με τυχόν οφειλές του δικαιούχου προς το Ελληνικό Δημόσιο ή τα ασφαλιστικά ταμεία

Ωστόσο, μετά την ολοκλήρωση του έργου, οι τελικές πληρωμές των ανωτέρω δικαιούχων, μπορούν να κατάσχονται, να παρακρατούνται, ή να αποδίδονται για λογαριασμό του δικαιούχου, και καταβάλλονται με την υποχρεωτική προσκόμιση αποδεικτικών ασφαλιστικής και φορολογικής ενημερότητας.

Παράλληλα, για την ενίσχυση των ιδιωτικών επενδύσεων, τροποποιείται ο νόμος 3908/2011 ως εξής:

Αυξάνεται από 40% σε 60%, το ποσοστό των ενισχυόμενων δαπανών, για την κατασκευή, επέκταση και εκσυγχρονισμό κτηριακών εγκαταστάσεων, καθώς και των δαπανών διαμόρφωσης περιβάλλοντος χώρου – στη δε περίπτωση των νέων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, το ποσοστό αυτό αυξάνεται κατά 10%. Αυξάνεται επίσης από 15 εκ. ευρώ σε 20 εκ. ευρώ, το όριο των προβλεπόμενων ενισχύσεων που δύναται να παρασχεθούν εντός τετραετίας, για το σύνολο των συνεργαζόμενων ή συνδεδεμένων επιχειρήσεων, αναφορικά με επενδυτικά σχέδιο που υλοποιούνται εντός της ίδιας Περιφέρειας. Ακόμη αναστέλλεται για δύο χρόνια, η υποχρέωση για την υποβολή έγκρισης δανείου από τον φορέα της επένδυσης, κατά τη φάση υποβολής της πρότασης επενδυτικού σχεδίου. Παρέχεται η δυνατότητα επανυποβολής του επενδυτικού φακέλου, ο οποίος δεν υπήχθη στην προβλεπόμενη επενδυτική περίοδο, λόγω εξαντλήσεως των σχετικά διαθεσίμων πόρων της περιόδου αυτής, χωρίς την εκ νέου υποχρέωση υποβολής παραβόλου.

Swedish auto maker Volvo has just announced that the new Volvo V40 will have an external airbag on the front of the car designed to help protect pedestrians in the event of a collision.

Internal airbags have become commonplace as a safety feature for car drivers and passengers, but Swedish auto maker Volvo has just announced what it says is a first: an external airbag on the front of the car designed to help protect pedestrians in the event of a collision.

Volvo’s new 2013 V40, introduced earlier this week at the Geneva Motor Show, actually adds several new safety-minded features to the vehicle’s design, including a lane-keeping aid with haptic auto steering, a cross-traffic alert radar system to detect vehicles to the rear of the car, and a pedestrian-detection system with an auto brake function. Perhaps most groundbreaking among them, however, is the car’s front pedestrian airbag. If collision with a pedestrian is deemed unavoidable by the detection system’s auto brake technology, sensors in the front bumper register the physical contact between car and pedestrian. The rear end of the bonnet is then released and simultaneously elevated by the deploying airbag. Once inflated, that airbag aims to reduce the severity of pedestrian injuries by covering the area under the raised bonnet plus about one-third of the windscreen area and the lower part of the A-pillar.

Volvo aims to ensure that “nobody should die or suffer serious injuries in a new Volvo car by the year 2020,” says Thomas Broberg, the company’s senior safety advisor. Other auto makers around the globe: what about you?

Website: www.media.volvocars.com/global/enhanced/en-gb/Media/Preview.aspx?mediaid=42391
Contact: www.volvocars.com/intl/top/about/corporate/Pages/contact-us.aspx

http://www.springwise.com/automotive/new-volvo-car-features-external-airbag-pedestrians/

Ενώ λοιπόν υποτίθεται ότι προ ημερών έκλεισε το θέμα των εγγυημένων τιμών, από σήμερα η αγορά μπαίνει εκ νέου σε διαδικασία αβεβαιότητας, καθώς το νέο μνημόνιο προβλέπει – έστω και μετά από διάλογο – σαρωτικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο υποστηρίζεται η ανάπτυξη των ΑΠΕ.

Στο νέο μνημόνιο περιλαμβάνονται πέντε προβλέψεις που συνοψίζονται στα εξής:

- Πρώτον θα καθοριστεί σαφές χρονοδιάγραμμα και θα ξεκινήσουν επαφές με τους φορείς και διάλογος για την αλλαγή του συστήματος υποστήριξης των ΑΠΕ.

- Δεύτερον θα αλλάξει το νέο μοντέλο υποστήριξης των ΑΠΕ. Υπάρχει ιδιαίτερη αναφορά στις εγγυημένες τιμές που υπάρχουν σήμερα, με τον αστερίσκο ότι θα πρέπει να βρεθεί τρόπος ώστε να αποφευχθούν υπερβολικές αποζημιώσεις. Προτείνεται το μοντέλο εγγυημένης διαφορικής τιμής.

- Τρίτον συνυπολογισμός στο νέο μοντέλο των τάσεων και του κόστους των τεχνολογιών ΑΠΕ.

- Τέταρτον εξέταση επιλογής αυτόματης μείωσης.

- Πέμπτον λήψη μέτρων για την ανάπτυξη της αιολικής και της ηλιακής ενέργειας.

Πρακτικά το μείζον θέμα που ανοίγει αφορά στην αλλαγή του σημερινού συστήματος και την υιοθέτηση μοντέλου εγγυημένης διαφορικής τιμής. Σήμερα υπάρχουν συγκεκριμένες ταρίφες που αφορούν στις διάφορες τεχνολογίες ΑΠΕ, με τις χαμηλότερες τιμές να προσφέρονται στα αιολικά (για παράδειγμα τα αιολικά που μπήκαν στο σύστημα την Παρασκευή, λόγω υψηλής ΟΤΣ ουσιαστικά επιδοτούσαν το σύστημα με φθηνό ρεύμα) και τις υψηλότερες να πηγαίνουν στα φωτοβολταϊκά. Με το νέο μοντέλο που προτείνεται, δε θα υπάρχει ένα fixed feed-in-tariff αλλά θα υπάρχει ένα συγκεκριμένη επιδότηση – ένα επιπλέον ποσό με το οποίο θα πληρώνονται οι ΑΠΕ πάνω από την οριακή τιμή του συστήματος.

Τα ανοιχτά θέματα σε μια τέτοια περίπτωση είναι πολλά: πχ θα λαμβάνεται υπόψη η μέση ημερήσια ΟΤΣ ή η ωριαία ΟΤΣ τη στιγμή που εγχύεται η ενέργεια στο σύστημα. Πάντως σε πρώτη ανάγνωση η αλλαγή αυτή αναμένεται να «ελαφρύνει» το συνολικό κόστος για το σύστημα και αποτελεί ένα σαφές βήμα για το λεγόμενο grid parity, δηλαδή την επί ίσοις όροις συμμετοχή των ΑΠΕ στην αγορά. Στην πράξη βεβαίως, το σύστημα αναμένεται να πλήξει εκ νέου την ακμάζουσα αγορά των φωτοβολταϊκών.

Εξάλλου η διατύπωση του δεύτερου και του τρίτου όρου, δημιουργεί εκ νέου αβεβαιότητες για το νούμερο ένα «φόβο» της αγοράς, δηλαδή την πιθανότητα να υπάρξουν αναδρομικές μειώσεις στις τιμές που έχουν ήδη «κλειδώσει». Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται «θα πρέπει να βρεθεί τρόπος ώστε να αποφευχθούν οι υπερβολικές αποζημιώσεις» και επίσης θα πρέπει να συνυπολογίζονται «τάσεις και κόστος των τεχνολογιών». Σε μια τέτοια περίπτωση βεβαίως το πλήγμα για την αγορά θα ήταν τεράστιο ενώ η φημολογία που επανέρχεται στο προσκήνιο θα λειτουργήσει πολύ αρνητικά για την αγορά.

Το πρόβλημα πάντως από τις παρεμβάσεις που κυοφορούνται είναι ότι ξεκινούν με λανθασμένο σκεπτικό: ότι δηλαδή το ηλεκτρικό σύστημα επιβαρύνεται με επιπλέον κόστος από την πράσινη ενέργεια και ότι αυτό το κόστος θα πρέπει να μειωθεί. Και κάπου εδώ η «τρόικα» φαίνεται ότι… μπέρδεψε το πρόβλημα ρευστότητας του ΔΕΣΜΗΕ αλλά και τις στρεβλώσεις της ελληνικής αγοράς που διογκώνουν το έλλειμμα του κατ’ επίφαση τέλους ΑΠΕ. Αντίθετα η αποτίμηση του κόστους – οφέλους από τη λειτουργία των ΑΠΕ και η σαφής αποτύπωση των επιπτώσεων θετικών ή αρνητικών από τη συνεισφορά της πράσινης ενέργειας είναι κάτι που πρώτοι ζητούν οι φορείς των ΑΠΕ, ζητώντας να αλλάξει συνολικά ο τρόπος λειτουργίας της αγοράς. Φαίνεται όμως ότι όλα αυτά θα αποτελέσουν αντικείμενο του διαλόγου που θα ξεκινήσει άμεσα και θα έχει σαφές χρονοδιάγραμμα.

Πηγή:www.capital.gr

Το 1996 ο Ανχολτ ανέπτυξε τη θεωρία του nation brand και εντόπισε αναλογίες ανάμεσα στον τρόπο με τον οποίο ένας οργανισμός ή μια εταιρεία δομεί την εικόνα του (branding) και στον τρόπο με τον οποίο μια χώρα δομεί τη διεθνή εικόνα της (nation branding). Ο Ανχολτ θεωρεί ως σημαντικότερους διαύλους διαμόρφωσης της εικόνας μιας χώρας την τουριστική προβολή της, τις εταιρείες της που παράγουν εξαγώγιμα προϊόντα, τις διεθνείς σχέσεις της, τον πολιτισμό της αλλά και τους ίδιους τους πολίτες της, που διαμορφώνουν με τη στάση τους αντιλήψεις και απόψεις για την πατρίδα τους στο εξωτερικό. Η ετήσια έρευνά του, που αποτιμά την εικόνα των χωρών που συμμετέχουν σε αυτήν, αποτελεί τη γνωστότερη και πιο διαδεδομένη ανάλυση της εικόνας των χωρών του πλανήτη. Η Ελλάδα δεν συμμετέχει σε αυτές. Οταν τον ρωτήσαμε γιατί, μας απάντησε ότι πρέπει να απευθύνουμε το ερώτημα στους πολιτικούς μας. Ο ίδιος έχει πλέον μετακινηθεί από τις αρχικές του θέσεις, και εκφράζει πια ανοιχτά το επιχείρημα ότι η δύναμη για την αλλαγή της εικόνας μιας χώρας βρίσκεται μόνο στους ίδιους της τους πολίτες.

Η έννοια του branding σε μια χώρα είναι μια άσκηση μάρκετινγκ ή κάτι πολύ περισσότερο από αυτό; «Είναι το ακριβώς αντίθετο! Εδώ και καιρό έχω σταματήσει να χρησιμοποιώ τη λέξη branding – ήταν ένα λάθος. Στην πραγματικότητα, η φράση που είχα χρησιμοποιήσει το 1996 ήταν “nation brand”».

Δηλαδή τρία γράμματα κάνουν τη διαφορά; «Κι όμως! Υπάρχει τεράστια διαφορά. Το επιχείρημά μου τότε ήταν το εξής: Την εποχή της παγκοσμιοποίησης οι χώρες ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την προσοχή, τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη πιθανών καταναλωτών, επενδυτών, τουριστών, καθώς και των μέσων ενημέρωσης και των κυβερνήσεων άλλων χωρών. Επειδή όμως οι χώρες είναι τόσο πολλές, και επειδή είναι αδύνατο να έχεις άποψη για όλες, αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι το τι πιστεύει ο κόσμος για εσένα. Οπως αντίστοιχα συμβαίνει στην αγορά προϊόντων και υπηρεσιών: Ολα τα προϊόντα έχουν μια εικόνα, ένα όνομα, ένα brand, που είναι τελικά και το πιο σημαντικό τους περιουσιακό στοιχείο. Αυτή ήταν η παρατήρησή μου τότε. Σήμερα ακούγεται πολύ φυσιολογικό, εκείνη την εποχή όμως προκάλεσε τεράστια δημόσια αντιπαράθεση. Η έννοια του έθνους, ειδικά στην Ευρώπη, είναι ιερή. Η λέξη “brand” είναι ελαφρώς ενοχλητική, καθώς σχετίζεται με το μάρκετινγκ. Είναι σέξι. Σέξι αλλά και ενοχλητική. Ο συνδυασμός λοιπόν των δύο εννοιών ήταν τότε δυναμίτης».

Ενας δυναμίτης που δημιούργησε μια παγκόσμια αγορά δισεκατομμυρίων δολαρίων… «Την τελευταία φορά που το κοίταξα, τουλάχιστον 100 κυβερνήσεις ανά τον κόσμο έχουν μια υπηρεσία η οποία ασχολείται με το branding της χώρας. Δεν θα αργήσουμε να δούμε και υπουργό με το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο. Το πρόβλημα είναι ότι ολόκληρη αυτή η αγορά στηρίζεται σε μια επιτηδευμένη παρανόηση της ιδέας που ανέπτυξα. Η βασική παραδοχή αυτής της βιομηχανίας είναι ότι αν δεν είσαι ικανοποιημένος με την εικόνα που έχεις, μπορείς να τη διορθώσεις χρησιμοποιώντας το μαγικό κόλπο του branding. Και η προέκτασή της είναι ότι αν είσαι μια χώρα με τραγική υπόληψη, όπως ας πούμε το Πακιστάν, εφόσον ξοδέψεις αρκετά χρήματα σε εκστρατείες δημοσίων σχέσεων, θα καταφέρεις να αλλάξεις αυτή την εικόνα. Αποτέλεσμα; Ο Καντάφι πλήρωσε τεράστια ποσά σε εκστρατείες επικοινωνιακού χαρακτήρα. Κατάφερε όμως ποτέ να αλλάξει την εικόνα της Λιβύης ή τη δική του; Προφανώς και όχι, οι δημόσιες σχέσεις δεν αποδίδουν. Μπορεί να λειτουργούν στην αγορά καθαριστικού για το μπάνιο, ή σε άλλα προϊόντα και υπηρεσίες. Οχι όμως όταν μιλάμε για κράτη».

Ισχυρίζεστε δηλαδή ότι δεν μπορείς να αλλάξεις την πραγματικότητα χρησιμοποιώντας εργαλεία του μάρκετινγκ. Αντίθετα καλείσαι να αλλάξεις την ίδια την πραγματικότητα… «Αυτή ήταν η βασική μου θέση τα τελευταία χρόνια. Οτι οι χώρες κρίνονται από αυτά που παράγουν και από αυτά που κάνουν, όχι από το τι λένε οι ίδιες για τον εαυτό τους. Η ιδέα τού να αλλάξεις τις προσλαμβάνουσες της εικόνας της χώρας σου όταν αυτές δεν υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό, είναι τουλάχιστον υποτιμητική. Είναι ύβρις, για να χρησιμοποιήσω μια ελληνική λέξη. Να σας δώσω ένα παράδειγμα: Η προπαγάνδα μπορεί να λειτουργήσει μόνο όταν ελέγχεις όλα τα κανάλια της πληροφορίας που καταλήγουν στον τελικό χρήστη. Ο Κιμ Γιονγκ-Ιλ, ο πρώην ηγέτης της Βόρειας Κορέας, μπορούσε να το κάνει σε έναν βαθμό, ακριβώς επειδή ήλεγχε το μεγαλύτερο ποσοστό της πληροφορίας που έφθανε στο ακροατήριό του. Μπορούσε λοιπόν να χρησιμοποιήσει εργαλεία προπαγάνδας, αν και στην εποχή του Διαδικτύου, ακόμη και στη Μιανμάρ ή στη Βόρεια Κορέα είναι δύσκολο να μη διαρρεύσει κάτι. Αλλά για την κυβέρνηση μιας ανοιχτής, δημοκρατικής χώρας όπως η Ελλάδα, η Ιταλία ή το Μεξικό, είναι εξωφρενικό. Οποιο μήνυμα και να θέλεις να στείλεις για τη χώρα σου στο εξωτερικό, θα υπάρχουν αμέσως εννέα εκατομμύρια διαφορετικά μηνύματα που θα αντικρούουν το αρχικό επιχείρημά σου».

Ποια είναι λοιπόν κατά τη γνώμη σας η ενδεδειγμένη προσέγγιση; «Εχω αρχίσει να αμφιβάλλω πλέον για το αν μια κυβέρνηση οποιασδήποτε χώρας διαθέτει την εντολή ή τη δύναμη, ή ακόμη τη γνώση και τη φαντασία που απαιτείται, για να δημιουργήσει κάτι περισσότερο από μια επικοινωνιακή καμπάνια. Τα στελέχη των κυβερνήσεων είναι γραφειοκράτες και σκέφτονται με τους όρους της αγοράς. Στις ημέρες μας, οι κυβερνήσεις επηρεάζονται ιδιαίτερα από τις πρακτικές του ιδιωτικού τομέα. Πριν από 50 χρόνια η συνήθης πρακτική ήταν “ας φτιάξουμε μια επιτροπή κι ας εκπαιδεύσουμε κάποιους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα”, ενώ σήμερα η λογική λέει “ας προσλάβουμε συμβούλους”. Εχω δουλέψει με προέδρους και πρωθυπουργούς σε παραπάνω από 50 χώρες τα τελευταία 15 χρόνια και σε όλους μεταφέρω το ίδιο μήνυμα, ότι εν τέλει θα κριθείτε από τις πράξεις σας, άρα πρέπει να αλλάξετε, και να βελτιώσετε την ίδια σας τη χώρα. Και δυστυχώς είναι αδύνατον να το καταφέρουν. Αυτό που έχω αρχίσει πλέον να συνειδητοποιώ είναι ότι οι ίδιοι οι πολίτες είναι αυτοί που καλούνται να αλλάξουν τη χώρα τους. Αλλωστε, αυτοί θα ωφεληθούν αν η εικόνα της χώρας βελτιωθεί, και αυτοί θα υποφέρουν αν η εικόνα της χειροτερεύσει. Πάρτε παράδειγμα την Ελλάδα: Οι πολιτικοί σας έχουν πολύ μικρή αξιοπιστία τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Ούτε έχει σημασία αν αλλάξετε κυβέρνηση και στη θέση της τοποθετήσετε μια τεχνοκρατική κυβέρνηση τύπου Μόντι».

Αρα λέτε ότι η δύναμη για να αλλάξουμε την εικόνα της χώρας μας κρύβεται μέσα μας και μας αφορά όλους. «Γι’ αυτό και χρησιμοποιούμε την έννοια “nation brand”, διότι αναφερόμαστε στο έθνος, στους ανθρώπους του, όπου κι αν βρίσκονται, ό,τι κι αν κάνουν. Κι αν κάποιοι στο εξωτερικό νοιάζονται για την Ελλάδα, στην πραγματικότητα νοιάζονται για τους ανθρώπους της, θέλουν να ξέρουν ποιοι είναι αυτοί και τι κάνουν. Και στην παρούσα χρονική συγκυρία, η εικόνα των Ελλήνων έχει αμαυρωθεί από τους πολιτικούς της, από τα γεγονότα και το δυσμενές οικονομικό περιβάλλον. Αρα, εναπόκειται στους Ελληνες να βρουν τρόπους να το αλλάξουν αυτό».

Δεν επιβάλλεται όμως μια συστηματική προσέγγιση, μια καθαρότητα στο μήνυμα και μια συνεκτικότητα σε αυτά που θα εκπέμπουμε ως λαός; «Αν μιλούσαμε για μια επικοινωνιακή καμπάνια, τότε έχετε δίκιο, κάποιος θα έπρεπε να διαμορφώνει τις φράσεις και τα σλόγκαν. Κανένας όμως δεν ενδιαφέρεται πια για αυτά. Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην ουσία, στο τι ακριβώς κάνουν οι άνθρωποι».

Χρησιμοποίησα τον όρο «μήνυμα» εστιάζοντας όμως στην έννοια της ταυτότητας και στην έννοια της συμπεριφοράς. «Το ενδιαφέρον στοιχείο όμως είναι ότι όταν απομακρυνόμαστε από την επικοινωνία και τα μηνύματα, τα ζητήματα της οργάνωσης, της συνεκτικότητας και της συνοχής δεν έχουν πια τόση σημασία. Ολοένα και περισσότερο με απασχολούν οι πρωτοβουλίες και τα κινήματα της βάσης που υποστηρίζονται βέβαια από τις κυβερνήσεις. Εννοώ δηλαδή ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να προσφέρουν το απαραίτητο πλαίσιο ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ενεργούν. Και οι ίδιες οι κυβερνήσεις αναγνωρίζουν πια ότι δεν μπορεί να αποτελούν το σημείο αναφοράς, ούτε το σημείο εκκίνησης τέτοιων πρωτοβουλιών. Αρκεί απλώς να διασφαλίσουν το ικανό περιβάλλον που θα επιτρέψει στους ανθρώπους να αλλάξουν τη χώρα. Τώρα η αλήθεια είναι ότι επίτηδες δεν σας εξηγώ πώς αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν ξέρω. Διαφέρει σίγουρα από περίπτωση σε περίπτωση, αλλά θα σας πω το εξής: δεν έχει καθόλου να κάνει με το να επιδιώξεις τον θαυμασμό των άλλων. Το κλασικό λάθος που κάνουν οι κυβερνήσεις σε περιπτώσεις σαν κι αυτές είναι πως θεωρούν ότι αν οι άλλοι συνειδητοποιήσουν πόσο καλοί, έξυπνοι, πλούσιοι, πετυχημένοι, υγιείς και όμορφοι είμαστε, τότε θα μας θαυμάζουν. Αυτό είναι το μεγάλο λάθος. Υπάρχουν πολλές χώρες εκεί έξω που είναι πετυχημένες και έχουν μηδενική φήμη».

Δηλαδή, στην περίπτωση της Ελλάδας τώρα, ποιος θα μπορούσε να είναι ο στόχος μας ως χώρα για να κερδίσουμε ξανά τον σεβασμό των υπολοίπων; «Το μέτρο της επιτυχίας στη δική σας περίπτωση θα ήταν το εξής: Αν σε δύο, τρία, πέντε ή δέκα χρόνια ένα τυχαίο πρόσωπο κάπου στον κόσμο σκεφτεί: “Θεέ μου, χαίρομαι που υπάρχει η Ελλάδα”. Αυτό θα ήταν επιτυχία. Γιατί; Επειδή τα προβλήματα της Ελλάδας δεν είναι μόνο δικά της. Ολοι το αναγνωρίζουν αυτό. Λένε μέσα τους: “Αυτό μπορεί να συμβεί και σε εμένα”. Ιδιαίτερα αν ζουν στην Ιταλία, στην Πορτογαλία ή στην Ιρλανδία. Κοιτάξτε, η Ελλάδα δεν έχει υποβαθμιστεί στην αντίληψη των ανθρώπων επειδή πάτωσε οικονομικά. Η Ελλάδα έχει χάσει πόντους στην εκτίμηση των υπολοίπων επειδή αδυνατεί να αντιμετωπίσει την κρίση. Εχουν την αίσθηση ότι οι Ελληνες είναι απλώς θυμωμένοι και έχουν βγει στους δρόμους και τα σπάνε. Το πρόβλημα είναι ότι δεν βλέπουν μια ήρεμη, ανθρώπινη, έξυπνη, ευρηματική αντίδραση από τους Ελληνες. Αν, αντίθετα, οι άνθρωποι έλεγαν “κοιτάξτε τους Ελληνες, πόσο καλά έχουν διαχειριστεί την κρίση, με τι αξιοπρεπή, αποτελεσματικό και δημιουργικό τρόπο το κάνουν”, τότε ξαφνικά τα πάντα θα άλλαζαν. Η στάση θα ήταν: “Αγαπώ την Ελλάδα, δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικοί της και η οικονομία της. Θέλω να την επισκεφθώ και να γνωρίσω αυτούς τους ανθρώπους. Διότι αντεπεξήλθε στα προβλήματά της με τον τρόπο που και εγώ θα ήθελα, αν κάτι αντίστοιχο συνέβαινε σε εμένα”. Η ουσία είναι να ανταποκριθείς στις κοινές προκλήσεις με δημιουργικό τρόπο, για αυτό και νιώθω – αν και ξέρω ότι ακούγομαι σαν κάποιος ανειλικρινής πολιτικός – ότι αυτή είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για την Ελλάδα. Το στόρι της Ελλάδας έχει αρχίσει να φθίνει εδώ και 2000 χρόνια τώρα, σωστά; Οι ημέρες της δόξας σας ήταν πολλά χρόνια πίσω. Και για κάποιον λόγο η Ελλάδα έπρεπε να επανεφεύρει τον εαυτό της ώστε να αποτελέσει ένα πραγματικό κομμάτι του σύγχρονου κόσμου. Αυτή λοιπόν είναι μια θαυμάσια ευκαιρία. Να κάνετε τους ανθρώπους να κοιτάξουν την Ελλάδα και να πουν: «Η Ελλάδα μάς αφορά και οι Ελληνες μας εμπνέουν».

Μήπως θα πρέπει να κοιτάξουμε γύρω μας και να αντιγράψουμε πετυχημένα παραδείγματα γειτονικών χωρών όπως η Τουρκία, η οποία επανακαθόρισε την ταυτότητά της ως γέφυρα της Δύσης με την Ανατολή και χρησιμοποιεί την πολιτιστική διπλωματία  αποτελώντας πλέον ισχυρό πόλο ισχύος στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο; «Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα στιγμή στην τουρκική ιστορία. Ο λόγος όμως που οι γείτονές σας μπορούν να επεκτείνουν την επιρροή τους με αυτόν τον τρόπο στην περιοχή, είναι ακριβώς επειδή είναι ισχυροί. Πρόκειται για μια γιγαντιαία οικονομία, παρουσιάζουν μια δημογραφική έξαρση και οι κινήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής την έχουν τοποθετήσει σε μια θέση αξιοσημείωτης επιρροής. Πριν από λίγα χρόνια, πολλοί πίστευαν ότι το ξεθώριασμα της ευρωπαϊκής προοπτικής της θα την περιθωριοποιούσε. Λίγοι καταλάβαιναν ότι η απομάκρυνσή της από την Ευρώπη την ισχυροποιούσε πολιτικά. Αυτό η Τουρκία το συνειδητοποίησε. Θεώρησε ότι μπορεί να επιβάλλει τους δικούς της όρους, στο δικό της γήπεδο, και βέβαια αν κοιτάξετε πίσω στην ιστορία της, θα δείτε ότι η Τουρκία πάντα αυτό έκανε. Τα περί “γέφυρας Ανατολής και Δύσης” δεν είναι καν καινούριες ιδέες. Αλλά δεν βλέπω στοιχεία που εσείς μπορείτε να αντιγράψετε. Μπορείτε προφανώς να εστιάσετε στις πρακτικές, να εξετάσετε τις σαπουνόπερες και άλλες τεχνικές ήπιας ισχύος και πολιτιστικής διπλωματίας που χρησιμοποιούν. Δεν αποτελούν όμως τις αιτίες, αλλά τις συνέπειες της ανόδου της τουρκικής ισχύος. Η Τουρκία αυτή τη στιγμή ανταποκρίνεται σε μια πρόκληση. Και αυτό είναι το μήνυμά μου προς την Ελλάδα: Μην προσπαθήσετε να αντιγράψετε την πρακτική ή τις τεχνικές που χρησιμοποιούν άλλες χώρες, αυτή είναι μια κοντόφθαλμη προσέγγιση. Κοιτάξτε την εικόνα ξεκάθαρα. Αυτή τη χρονική περίοδο τα κομμάτια του παζλ ανακατεύονται. Και μόνο όταν τα πράγματα κινούνται μπορείς να αλλάξεις την εικόνα της χώρας σου στον κόσμο».

Τι σκέφτεστε όταν ακούτε την έκφραση «made in Greece»; «Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι».

Γιατί; «Διότι αυτή η φράση παραπέμπει σε φυσικό προϊόν, είτε σας αρέσει είτε όχι».

Κι όμως, παράγουμε τουρισμό, πολιτισμό και υπηρεσίες made in Greece. «Ναι, αλλά χρησιμοποιείτε μια έννοια την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν έτσι. Πολλές κυβερνήσεις στο παρελθόν προσπάθησαν να το κάνουν, π.χ. “Ευτυχία made in Greece”, απλώς δεν λειτουργεί. Διότι η φράση παραπέμπει σε φυσικό προϊόν. Ενα από τα πράγματα που μου δίδαξαν οι έρευνες που διεξάγω κάθε χρόνο είναι ότι οι άνθρωποι χωρίζουν στο μυαλό τους τις χώρες σε δύο βασικές κατηγορίες. Τις “χρήσιμες” και τις “διακοσμητικές”. Οι χρήσιμες είναι συνδεδεμένες στη σκέψη μας με την οικονομία, την πολιτική, τη βιομηχανία κτλ. Η Ιαπωνία και η Γερμανία είναι κλασικά τέτοια παραδείγματα. Η μεγάλη πλειονότητα των υπολοίπων είναι απλώς διακοσμητικές. Εχουν κουλτούρα, γαστρονομία, όμορφους ανθρώπους, ελκυστικά τοπία, μουσική. Η Ελλάδα είναι μια κλασική περίπτωση “διακοσμητικής” χώρας. Η Ελλάδα είναι στην ίδια θέση με την Ιταλία, τη Βραζιλία, στην ίδια θέση με τη μεγάλη πλειοψηφία των χωρών. Και αυτή είναι μια θαυμάσια συγκυρία για να αποδείξετε ότι υπάρχει χρησιμότητα. Συμπτωματικά, μια και ανέφερα τη Βραζιλία, αυτό είναι και το μεγάλο της πρόβλημα τώρα. Οταν ανακοινώθηκε ότι η Βραζιλία θα διοργανώσει Μουντιάλ και Ολυμπιακούς Αγώνες, πολλοί δημοσιογράφοι με πήραν τηλέφωνο και είπαν: “Ποπό, σκέψου το Ρίο, θα γίνει τρελό πάρτι! “Εγώ το βρήκα θλιβερό. Και τους απάντησα ότι “αν η Βραζιλία χαραμίσει αυτές τις δύο θαυμάσιες ευκαιρίες για να αποδείξει ότι μπορεί να διοργανώσει τρελά πάρτι, τότε θα έχει αποτύχει”. Διότι αυτή τη στιγμή η Βραζιλία προσπαθεί να αναδυθεί ως ένας νέος οικονομικός και πολιτικός πυλώνας της νέας τάξης πραγμάτων. Αν παραμείνει “διακοσμητική” δεν θα καταφέρει τίποτα».

Ο Τζόζεφ Νάι, ο θεωρητικός που επινόησε την έννοια της «ήπιας ισχύος», της ισχύος δηλαδή που προέρχεται από τη θελκτικότητα της κουλτούρας, των πολιτικών ιδανικών και των πολιτικών επιλογών μιας χώρας, μίλησε πρόσφατα για την «έξυπνη ισχύ», έναν συνδυασμό της σκληρής ισχύος με την ήπια. Εξήρε μάλιστα τον Ομπάμα για την κατανόηση και εφαρμογή του όρου. Μήπως ένας τέτοιος συνδυασμός είναι το ζητούμενο; «Σε μεγάλο βαθμό όλα τα κράτη το έκαναν ανέκαθεν αυτό. Βέβαια για εμένα η έννοια της ήπιας ισχύος έχει εγγενείς αδυναμίες, είναι αρκετά αμερικανική, βασίζεται στη λογική του “αντί για μαστίγιο, χρησιμοποιούμε το καρότο”. Ζούμε όμως στην εποχή που η μόνη υπερδύναμη που έχει απομείνει στον κόσμο είναι η κοινή γνώμη. Η διεθνής κοινή γνώμη. Και όλες οι χώρες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα πρέπει να κάνουν διπλωματία με αυτή την υπερδύναμη».

Επιμένω όμως στην «ήπια ισχύ». Συχνά λέγεται ότι «όλοι τη θέλουν, κάποιοι την έχουν και λίγοι ξέρουν να τη χρησιμοποιήσουν». Γι’ αυτό και πολλές κυβερνήσεις σε όλον τον κόσμο δουλεύουν ακατάπαυστα για την προώθησή της. Δεν είναι συστατικό της διαδικασίας δόμησης του nation brand; «Δεν μπορώ να διαφωνήσω στην πρώτη φράση. Συχνά όταν μιλάμε για την ήπια ισχύ εννοούμε τον πολιτισμό. Και δεν νομίζω ότι έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου μια κυβέρνηση που να αντιλαμβάνεται πραγματικά τη σημασία του. Η προαγωγή της παιδείας και του πολιτισμού είναι οι δύο πιο σημαντικές αποστολές μιας κυβέρνησης. Σίγουρα πιο σημαντικές από την οικονομική πολιτική. Τους οικονομικούς κύκλους δεν μπορείς εύκολα να τους επηρεάσεις, όμως τον πολιτισμό μπορείς να τον εξυψώσεις ή να τον καταβαραθρώσεις. Οι περισσότερες κυβερνήσεις τον αντιμετωπίζουν όμως σαν μια βαρετή υποχρέωση, αφού το να τον αγνοήσουν θα τις καθιστούσε αντιδημοφιλείς. Στην πραγματικότητα όμως είναι το σημείο εκκίνησης κάθε χώρας. Είναι το δομικό στοιχείο της ήπιας ισχύος και του ανθρώπινου κεφαλαίου. Και αν δεν καλλιεργήσεις το ανθρώπινο κεφάλαιο μέσω της πολιτισμικής δραστηριότητας και της πολιτισμικής εκπαίδευσης, σε χρονική περίοδο μιας γενιάς θα καταλήξεις με μια σίγουρη συνταγή αποτυχίας. Αν κάτι καταφέρω να περάσω ως σκέψη και αντίληψη προτού αποχωρήσω, αυτό θα ήταν οι άνθρωποι να συνειδητοποιήσουν ότι ο πολιτισμός δεν είναι ήπια ισχύς. Είναι σκληρή».

http://www.tovima.gr/vimagazino/interviews/article/?aid=442487#.TzJO8q8Hr8g.facebook